Besluiteloos als ons landje soms kan zijn, moet ook het befaamde “spookstadje” Doel zich intussen 56 jaar content doen met enige onduidelijkheid over de invulling van haar gronden. Wat is nu het doel van Doel? Momenteel lijkt Doel tussen twee stoelen te vallen: Het gebied wordt niet gebruikt voor een uitbreiding van de haven, zoals in 1963 voor het eerst werd aangekondigd. En woongelegenheid is er ook niet meer. Een wandeling doorheen de straten geeft je al snel de indruk dat het dorp zich al jaren in deze situatie bevindt.
Het dorp is verlaten, op een handjevol inwoners na. Wij zagen er eentje. Alle ramen en deuren zijn dichtgemaakt met dezelfde ijzeren panelen. Gevels worden bedekt door grafiti-spektakels en allerlei groen. De enkele huizen zonder beide overheersers worden nog bewoond door mensen. In de overige huizen zwerven katten rond.
VZW Heartbeat en wellicht nog andere dierenliefhebbers zetten zich in voor de zwerfkatten van Doel. Hun kattenhuisjes kom je overal tegen. Een kunstenaar die we tegenkwamen op een plein bevestigt hun betrokkenheid: Ik zie ze regelmatig, die mensen die naar Doel komen om de katten te helpen.
De Nederlandse kunstenaar, wiens naam ik intussen vergeten ben, brengt veel van zijn dagen door in Doel. Het is een droom voor elke kunstenaar, vertelt hij. De gevels rondom dit plein zijn allemaal door mij versierd. Overal waar je kijkt zie je mijn werk. Het blauwe huis aan je linkerkant voor je doel binnenrijdt is ook van hem.
Hij is trots op de huidige toestand van Doel maar maakt zich zorgen over de toekomst. Het is een dorp dat niet door de reguliere mens gevormd en gecontroleerd wordt. Het groen neemt het over, de kunstenaars nemen het over. Het is een laisser-faire van allerlei, en dat maakt het net zo mooi. De kunstenaar vertelt: “Laat mensen hier komen wonen die niet in de strenge maatschappij passen, die niet binnen de lijntjes kunnen kleuren en zich niet bekommeren om de normen en waarden die, hoe absurd ze soms ook zijn, door iedereen klakkeloos gevolgd en gekopieerd worden. Laar hen hier leven en zelf bepalen.” Hij hoopt dat de studies door universiteiten over de toekomstige invulling van Doel die kant op zullen gaan, al vreest hij daar voor.
We hadden een leuke tijd in Doel. De molen, waar je een hapje kan eten, is een van de oudste stenen molens van Vlaanderen. Hij dateert van het midden van de 17de eeuw. De straten van het dorpje Doel vormen het patroon van een dambord met om elke hoek een verrassing. We bleven leuke gevels ontdekken. Waar mogelijk gingen we ook even achterom. We slopen, toch wel een beetje op onze hoede, rond in veel mooie verwilderde tuinen met schuurtjes die stilaan door het groen opgegeten worden.
Laat Doel een doel op zich zijn. Dan komen we misschien nog een keertje terug.
play outside 