Weekendje klimmen in Berdorf. Dat was het plan. Maar er viel water uit de lucht. “WA’S DAT?” Dan maar wandelen en lachen en genieten van het gezelschap. Ook plezant.
We verbleven op camping Belle Vue 2000: Een mooie grote camping met goed sanitair. Op wandelafstand van het übermooie (understatement) Berdorfse bos.
Het laatste partje van ons gezelschap arriveerde zaterdagochtend gelijktijdig met dag en dauw. En dat deed hij in stijl: met regen en met ontbijt (en met vierpotige Yuba).
We gaven de dag een kans. We maakten een kleine ochtendwandeling en gingen richting klimgebied. We klommen elk ongeveer twee routes. De “beginnelingen” onder ons begaven zich naar secteur 10 (minimpops) en 11 (tempte). We klommen er “Coin” en “Fissure Oblique”. Twee viertjes. Hele mooie viertjes, zeker die laatste, ondanks de nattigheid. Maar hé, wat is er niet mooi in Berdorf? In diezelfde secteurs deed ik eerder al eens “Paul Bessière” (5a) en “Minimops” (6a toprope) en deze routes wisten me stiekem uit mijn comfortzone te duwen terwijl ik nietsvermoedend genoot van de zandsteen onder mijn vingertoppen en de beuken in mijn ooghoeken.
Het begon opnieuw te kletteren. De klimmers met 25 jaar meer klimervaring klommen op secteur 13: Nikita. Door de overhang bleven ze deels gespaard van de nattigheid. Beroerd keken we nog even naar hun prestatie maar hielden het met zijn allen al snel voor bekeken. Tijd voor een Leffe en om kleine lama, die Pomme op de parking vond, officieel in te wijden als tweede klimmascotte (we vonden eerder een konijntje in een handgreep in de rots in Slovenië, die sindsdien vertoeft in onze klimtas). Lama, de anti-regenmascotte, met echte maïs in zijn zakjes.
Barbecuetijd! We wagen het er niet meer op. We pakken onze spullen, zoeken op wandelafstand van de camping een grotje dat kan dienen als shelter en beginnen aan onze gezellige avond. Langs de grot ligt trouwens een mooi amfitheater genaamd “Breechkaul”.
Op de terugweg in het donker konden we enkele leuke diertjes groeten die je overdag niet snel spot: supergrote slakken, gewone en gekke kikkers, en jawel hoor… Ik hoorde eerder al over hem maar kon hem nu twee keer in levende lijve ontmoeten: de vuursalamander.
Sala voelde de connectie: “Sala-mander” terwijl Geert vertelde hoe giftig de afscheiding van deze vuursalamander is. Blijkbaar vermoedt men zelfs dat het gif alleen maar heftiger en “smeriger” wordt naarmate het dier ouder wordt.
Die nacht zette de trend van het weer tot nog toe zich voort. Regen, regen en nog eens regen. De volgende ochtend besloten we om via het bos naar Echtnernach te wandelen, een ijsje te eten, en terug te wandelen. En dat vonden we een mooie afsluiter van ons “klimweekend”. Dat klimmen halen we wel in. Berdorf loopt niet weg. Met minstens evenveel fun en even goed gezelschap.
play outside 
Fijn om je avonturen te lezen.
LikeLike